Sety kart Pokémon po kolei

Seria to półka, set to segregator

Seria to ciąg setów, które dzielą erę. Base, Jungle i Fossil siedzą w serii Base. Set to jedna lista kart z własnymi numerami kolekcjonerskimi. Segregatory buduję na poziomie setu, a kartkuję na poziomie serii. Mieszanie tych dwóch słów sprawia, że pudełko dostaje napis «Base», kiedy połowa to Jungle. Kiedy nie jestem pewien, czytam symbol setu, zanim czytam etykietę pudełka. Etykietę pisałem sam, czasem za szybko. Symbol wydrukowano razem z kartą i od tamtej pory się nie zmienił.

Przewodnik po segregatorach używa tej osi czasu, kiedy rozstrzygam, do której listy karta należy. Układanie stron zakłada, że lista jest już wybrana. Oś czasu nie mówi, która karta jest ładna. Mówi, która lista kontrolna jest otwarta. Nazwa serii na kartce półki nie zastępuje nazwy setu na segregatorze. Dwie nazwy, dwa miejsca, i Jungle nie staje się Base przez życzenie. Życzenie to powolny sposób na wypełnienie złej kieszonki.

Jak czytam listę

Każdy blok niżej jest serią. W środku sety idą według daty wydania z publicznych danych. Data jest datą wydania w tych danych, zapisaną w języku tej strony. Liczba to ile kart jest na liście, którą publikuję, czyli nazwy i numery kolekcjonerskie i nic więcej. Nie dodaję domysłu o karcie, której w danych nie ma.

Promy, seria POP i małe listy zebrane pod Other są w danych, bo też mają numery kolekcjonerskie. Nie chowam ich, żeby historia wyglądała schludnie. Promo wciąż jest listą. Jeśli sortuję bulk i numer pasuje do listy promo, karta dołącza do tego stosu. Set bez daty w danych i tak stoi tam, gdzie dane go położyły. Nie wymyślam miesiąca, żeby rząd wyglądał równo. Pusta data jest uczciwsza niż odgadnięta. Puste miejsce daty zostaje puste także w mojej notatce. Nie wypełniam go wspomnieniem roku. Wspomnienie roku często jest rokiem sąsiedniego setu i to wystarcza, żeby pomieszać stos.

Od czego proszę ludzi, żeby zaczęli oglądać

Seria Base jest początkiem opublikowanej listy. Sam Base to 9 stycznia 1999, 102 karty. Lista kontrolna generacji 1 wyjaśnia, czemu te 102 karty nie są tym samym co pierwsze 151 gatunków. Wysyłam ludzi na obie strony celowo. Pomylenie jest częste, a naprawa to tylko te dwie liczby, obok siebie. 102 i 151 zostają dwiema liczbami na kartce, jeśli złapię się na tym, że zaczynam mówić o nich jak o jednej rzeczy. Nie są jedną rzeczą. Kartka jest tańsza niż źle posortowany segregator. Trzymam kartkę obok strony setu, dopóki te dwie liczby już mi się nie mieszają. Potem kartka może zniknąć. Do tej pory dwie liczby zostają w dwóch miejscach.

Drugi koniec listy rusza się, kiedy ruszają się dane. Mega Evolution jest w obecnych danych jako własna seria. Linkuję tam, żeby oś czasu miała świeże drzwi, nie dlatego, że nowy set jest ważniejszy od starej zwykłej karty. Kolekcje to ta sama lista z paskami. Ta notatka jest listą z datami.

Oś czasu w trakcie sortowania

Tę stronę mam otwartą, kiedy pudełko obejmuje więcej niż jedną erę. Nie wkuwam lat wydania. Klikam serię, potem set, potem dopasowuję numer kolekcjonerski. Jeśli nazwa się zgadza, karta opuszcza pudełko. Jeśli nazwa się nie zgadza, mam złą listę, a wciśnięcie jej zrobiłoby dziurę w dwóch segregatorach naraz. Sortuję pudełko w kolejności serii od góry, jedną serię do końca, zanim zacznę następną. Wtedy Base nie miesza się ze współczesnym stosem tylko dlatego, że na obu leży Pikachu.

Dane zbudowano 24 października 2026. Jeśli brakuje tu zupełnie nowego setu, brakuje go w tym zbudowaniu. Nie chowa się w menu. Wolę pokazać listę z datą niż mglistą obietnicę, że wszystko do dzisiaj jest w środku. Strony setów podlinkowane niżej są listami kontrolnymi, które naprawdę zaznaczam.

Liczby w każdym rzędzie używam jako sprawdzenia w trakcie sortowania. Jeśli wydaje mi się, że set jest skończony, a w segregatorze jest mniej kart niż liczba, pominąłem numer, zwykle trenera albo energię bliżej końca. Jeśli kart mam więcej niż liczba, wmieszałem promo albo następny set. Tak czy tak listą jest poprawka. Nie zaokrąglam setu do poczucia «około stu». Liczba jest liczbą kieszonek. Jeśli liczę kieszonki i liczba się nie zgadza, szukam brakującego numeru od końca. Trener i energia chowają się tam częściej niż Pokémon. Koniec jest miejscem, które oko omija, kiedy jest zmęczone.

Kiedy jednego wieczoru sortuję kilka er, stosy idą w tej samej kolejności co serie na stronie. Nie zaczynam od setu, którego karta akurat leży na wierzchu. Wierzchnia karta czeka na swoją kolej, żeby karty Jungle nie weszły między karty Base tylko dlatego, że były pod ręką. Mały stos promo dostaje własną kartkę, nawet jeśli są na nim trzy karty. Trzy karty w złym secie to trzy dziury i trzy dodatki. Oś czasu jest po to, żeby ręka umiała poczekać. Lat nie próbuję pamiętać. Pamiętam, że lista jest otwarta i że następny stos jest następnym rzędem.