Bulk is de stapel die de binder afmaakt

Waarom bulk voor mij de verzameling is

Een holo is een mooie pagina. Een systeem is het niet. Het systeem is de lege regel, en lege regels zijn meestal gewone kaarten. De bindergids zegt dat in de lange vorm. Aan tafel geldt de korte vorm: vult de kaart een gat, dan is het de kaart die ik wilde, ook als de tekening dezelfde Magikarp is die ik al uit het hoofd ken. De herhaling stoort me niet. Die herhaling is de voorraad.

Met verontschuldigen voor bulk ben ik gestopt toen een generatiebinder uit een gemengde doos sneller opschoot dan uit alles wat ik als bijzonder apart had gelegd. Bijzondere kaarten mogen in een hoes wachten. De checklist wacht niet op hen. Verzamelen met een kind gebruikt dezelfde stapel. Een kind kan een gewone kaart vasthouden, een vak kiezen en de regel zien sluiten. Daarvoor hoeft er geen zeldzame kaart op tafel te liggen, en ik houd de gewone kaart ook niet achter alsof ze te gewoon is om aan te raken.

Sommige themalijsten bestaan bijna alleen uit deze stapel. Klei-kaarten van Yuka Morii zijn gewone kaarten, en daar is bulk goud. Thematische binders is de plek waar die checklists liggen.

Eerst op set sorteren

Ik kiep de doos alleen leeg zover de tafel vriendelijk blijft. Daarna sorteer ik op set, niet op wezen en niet op glans. Nummer en symbool lezen is het deel dat ik in de handen doe: het kaartnummer vinden, de set bevestigen, een stapel maken. Een stapel voor Base, een stapel voor een nieuwere set, een stapel die ik nog niet kan plaatsen. Die derde stapel mag. Hij is beter dan een kaart die ik uit ongeduld in de verkeerde binder duw.

Elke stapel gaat naar de setpagina in de verzamelingen. Die pagina is de kaartenlijst. Is de regel open, dan gaat de kaart die binder in. Is de regel gevuld, dan is de kaart een dubbele en blijft ze bulk. Dubbelen haal ik niet tevoorschijn om te bewonderen zolang er in die stapel nog open regels zijn. Bewondering is hoe een half gesorteerde doos een maand overleeft. Eerst de open nummers, dan de rest. De doos mag mooi zijn als ze leeg is aan open regels.

Dan de lege soortregel

Een dubbele voor een set kan toch de eerste kaart van die soort in een generatiebinder zijn. De Pokédex-binder heeft er maar één nodig. Magikarp is het voorbeeld dat ik vertrouw, omdat de bulk steeds weer een volgende aanbiedt. Is #129 leeg, dan verlaat de volgende Magikarp de doos en vult het vak. Is #129 gevuld, dan gaat de kaart terug. De oudste druk zoek ik daarvoor niet, en de nieuwste ook niet. Ik neem de kaart die er al is.

Voor een soortregel telt elke taal. Een kaart met een andere gedrukte naam toont op de soortpagina dezelfde soort, omdat de pagina het nationale Pokédex-nummer volgt. Ik controleer het nummer als de naam op de kaart niet de Engelse naam is die ik uit het hoofd ken. De soortpagina houdt de Engelse naam aan, ook als de kaart zelf een andere taal draagt. Het nummer beslist, niet mijn geheugen voor de naam. Zo belandt een anderstalige kaart in het juiste vak zonder dat ik er een tweede binder voor open.

Wat er met de rest gebeurt

De rest blijft in een doos met de setnaam, of in één gemengde doos als de stapel klein is. Dat is geen afval. De volgende binder heeft vaak net de kaart nodig die ik bijna had weggelegd. Ik houd ze droog, doe ze in een hoes als de hoek al zacht is, en laat ze niet op de vloer liggen. Een zachte hoek wordt in een open doos alleen zachter. De hoes is ook hier de kleinere handeling.

Is een binder af, dan verandert het verhaal. Een afgewerkte binder mag weg, naar een kind. Losse rest gaat niet mee. Die blijft en vult de volgende binder. Die scheiding houdt het cadeau compleet en de checklist eerlijk. Een handvol losse kaarten oogt gul en komt aan als huiswerk. Een dichte binder kan iemand openslaan zonder mijn gaten te erven.

De doos zelf krijgt een saai etiket: de setnaam, of gemengd als ik haar nog niet heb gesplitst. Op het etiket schrijf ik geen gok over wat de kaarten in de handel zouden doen. Ik heb geen aparte doos voor mooie kaarten en geen bak voor rest. Die scheiding is hoe gewone kaarten verdwijnen en gaten open blijven. Eens per maand neem ik de gemengde doos, sorteer weer op set en maak haar kleiner. Het doel is een kleinere twijfelstapel, geen mooiere uitstalling.