Hoe ik een Pokédex-binder vul

Eén kaart per soort

De regel is klein, en hij houdt me tegen. Eén kaart. Elke set. Elke taal. Elke zeldzaamheid. De lange bindergids scheidt deze taak van de setbinder, waar elke kaart op de lijst een vak heeft. Hier is het wezen het vak. Een tweede Pikachu is een dubbele, ook als de tekening nieuw is. De nieuwe tekening mag me blij maken. Ze maakt van een gevuld vak geen tweede plicht.

De gewoonte ben ik begonnen met Bulbasaur. De soortpagina noemt de drukken. De binder heeft er één van nodig. De eerste Bulbasaur in een hoes die ik al had, heb ik in #001 gestopt en daarna opgehouden een betere #001 te zoeken. Beter is een andere hobby. Deze hobby is het bereik. Wie #001 open laat omdat er ergens nog een oudere Bulbasaur zou kunnen liggen, verzamelt wachten. Ik verzamel de reeks.

Een soortpagina noemt elke druk, en de Pokédex-binder heeft nog steeds maar één kaart nodig. Alle Pikachu-kaarten houdt elke Pikachu-druk als eigen checklist. Thematische binders ligt naast de generaties wanneer ik de hele reeks van één gezicht wil zien.

De {species}, generatie na generatie

Ik sla niet één reuzenbinder open en noem dat af. Ik bouw per generatie, omdat de verzamelingen al zo zijn gesplitst en omdat een generatie een schrift is dat ik uit kan krijgen. Generatie 1 is 151. Generatie 2 is de volgende 100. De latere generaties staan op dezelfde plek, elk met een eigen checklist en een eigen telling. Die telling lees ik daar. Ik leer haar niet uit het hoofd om ermee te kunnen zwaaien.

Generatie 1 is het stuk dat ik mensen als eerste noem, en de notitie over de 151 ligt ernaast. De wezens zijn vertrouwd, de bulkdozen zitten er vol mee, en 151 is een getal dat in het hoofd past. Daarna is generatie 5 het lange stuk en generatie 6 het korte. Dat mag de checklist zeggen. De tellingen onthoud ik niet. Een leeg vak midden in de Pokédex sla ik niet over om ergens een liever wezen voor te trekken. De reeks blijft de reeks.

Vullen uit de bulk

Bulk is de voorraad. Daar ben ik bewust in. Een zeldzame illustratie is welkom als het de kaart is die ik al heb. Een eis is ze niet. Wachten op een lievelingsdruk is hoe een Pokédex-binder een jaar lang op dezelfde twintig gaten blijft staan. Twintig gaten kan ik onthouden. Toch zijn ze geen reden om de kaart te laten liggen die het vak vandaag zou sluiten.

De praktische ronde is saai, en ze werkt. Ik neem één generatiechecklist. Ik loop de bulkdoos door met de gaten in het hoofd. De kaart die een gat sluit, gaat in de hoes, dan in het vak, dan vink ik de regel af. Daarna stop ik, ook als de doos er nog interessant uitziet. Hoe ik de pagina's orden is de keuze van het formaat. Negen vakken gebruik ik als ik het bereik af wil zien. Vier vakken zouden kijken zijn. Deze ronde is afvinken.

Wanneer ik een stuk af noem

Een generatie is af als elke soortregel een kaart in de binder heeft en ik de pagina's heb omgeslagen om het te bewijzen. Het scherm kan zeggen dat de regels gevuld zijn. Ik blader toch. Een vastgelegde kaart die in een schoenendoos ligt, zit niet in de binder. De schoenendoos is een wachtruimte. Het vak is de plek. Voordat ik een stuk af noem, wil ik het wezen onder het nummer zien, niet alleen de balk.

Een afgewerkte generatie vervang ik niet voor de sport. Brengt een latere kaart me aan het lachen, dan mag ze de kaart in het vak vervangen, en de oude gaat terug naar de bulk. De regel blijft hoe dan ook gevuld. Het punt was nooit het indrukwekkendste exemplaar. Het punt was het wezen, aanwezig, op volgorde, zodat iemand ernaartoe kan bladeren. Het lachen mag. Het is geen tweede checklist.

Voor deze binder betekent moeite dat ik aandacht uitgeef in plaats van een bepaald exemplaar te zoeken. De meeste nodige kaarten heb ik al in ongesorteerde bulk. Wat ik erbij haal, zijn hoezen en pagina's, in gewone verpakkingen, en ik bewaar ze niet voor holo's. Een potloodlijst van de gaten houd ik alleen bij als ik weg ben van het scherm. Thuis is de generatiepagina de lijst. Is een gat al maanden leeg, dan is die soort schaars in mijn dozen, niet omdat ik wacht op een zeldzamer plaatje van een soort die ik allang had kunnen opbergen.