Hoe ik een setbinder orden

Negen vakken of vier vakken

Een pagina met negen vakken is drie kolommen van drie. Een kaart in een hoes past erin. Een set van ongeveer honderd kaarten wordt zo een dozijn pagina's, een binder die ik met één hand open kan houden. Dat formaat gebruik ik voor setbinders. Paldean Fates telt in de openbare lijst 245 kaarten, aanduiding sv4pt5. De binder met negen vakken is dan al een dikke band. Dezelfde lijst op pagina's met vier vakken zou een binder worden die ik niet wil dragen. Het formaat kies ik voordat de eerste kaart erin gaat.

Een pagina met vier vakken is twee kolommen van twee, en elke kaart zit groter. Die gebruik ik als het om kijken gaat, niet om een lange lijst af te vinken. Een generatiebinder kan allebei. Negen vakken krijgen 1.025 soorten in minder binders af. Vier vakken maken de lievelingspagina van een kind makkelijker te vinden en de plank zwaarder. Een afgezette set van het ene formaat naar het andere verhuizen is een middag die ik al eens heb besteed. Nog eens plan ik dat niet. De lange gids is de reden dat de twee bindertaken gescheiden blijven. In één band meng ik de formaten niet.

Volgorde op kaartnummer

Setvolgorde is het kaartnummer op de kaart, gelegd langs de kaartenlijst. Nummer 1 is het eerste vak, ook als het niet het wezen is dat ik het liefst zie. Trainers en energie blijven waar de set ze heeft gezet. Vooraan bouw ik geen mooie pagina met holo's. Die pagina verbergt de ontbrekende gewone kaart, en juist die houdt de binder open. Een gat is een ontbrekend nummer, geen versiering.

De sets op volgorde zeggen me bij welke lijst een kaart hoort. Het symbool helpt om dat te bevestigen. Sorteren doe ik op het nummer. Delen twee kaarten een naam terwijl de nummers verschillen, dan zijn het verschillende regels. Dat heb ik van promo's geleerd. Die zitten vaak naast een hoofdset en hebben een eigen telling. Ik duw ze niet in de nummers van de buurset alleen omdat de naam bekend is.

Volgorde op Pokédex-nummer

Pokédex-volgorde is de volgorde van de soorten. Generatie 1 loopt van Bulbasaur tot Mew, #001 tot #151. Het vak vraagt niet uit welke set de kaart komt. Een gewone kaart in een hoes uit een recente set vult #001 even geldig als een oude druk. De notitie over de Pokédex-binder legt uit waarom ik bij één kaart per soort stop. De checklist van de eerste 151 is hetzelfde idee, beperkt tot die 151. Vak #050 schuift niet naar voren omdat ik de kaart op een dinsdag vond.

Het Pokédex-nummer schrijf ik alleen klein in de hoek van de pagina als die pagina een nieuw honderdtal begint. Elk vak een etiket geven doe ik niet. De checklist op de verzamelpagina is de index. De binder is het bewijs. Wie een soort zoekt, kent het nummer of slaat het na. Een binder vol briefjes op elk vak wordt stijf en zegt nog steeds niet welke regel leeg is.

Wanneer ik een regel afvink

De verzamelingen tonen een regel als gevuld wanneer ik de kaart heb vastgelegd. Vastleggen is iets anders dan naar een stapel kijken. De kaart gaat in de hoes, de hoes in het vak, en dan vink ik de regel af. Vink ik eerst, dan liegt de lijst en heeft de binder een gat. Dat gat valt pas op als ik echt blader, vaak op een andere avond, als de doos alweer dicht is.

Hoezen en pagina's komen vóór het afvinken, niet erna. Een kaart die in het vak kaal schuurt, moet ik daarna vervangen, en de regel was nooit echt af. Spreken scherm en binder elkaar tegen, dan blader ik. De binder heeft gelijk. De lijst breng ik naar de stand van de vakken, niet omgekeerd. Een balk op het scherm is een geheugensteuntje. Het vak is het feit.

Een bruikbare avond ziet er zo uit. Ik neem één binder voor me en laat de andere dicht. De bijpassende stapel leg ik op nummer op tafel, negen kaarten in een rij als ik pagina's met negen vakken gebruik. Elke kaart gaat in de hoes, dan in het vak, en pas daarna kijk ik naar de checklist. Kaarten die vanavond niet in deze binder horen, gaan terug naar hun doos voordat ik begin. Anders worden ze halverwege de pagina een tweede karwei. Eén afgewerkte, opgeborgen pagina is een betere avond dan drie stapels die ik heb bewonderd.